روزی دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد... و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

صدا کن مرا ؛
صدای تو خوبست...
صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی است که
در انتهای صمیمیت حزن می روید.
کسی نیست بیا
زندگی را بدزدیم !
میان دو دیدار قسمت کنیم.
برچسب: دلنوشته,
نویسنده: امیرو